• Image 01
  • Image 03
  • Image 05
  • Image 04
  • Image 05
  • Image 02
  • Image 05
  • Image 05

Column

Veel tekst op een webpagina is eigenlijk not done. Maar toch geloven we dat goede tekst altijd zijn weg vindt. Maximaal 800 woorden. Meer zijn het niet. Column geschreven met als rode draad fietsen, sporten. Voor fietsreizigers, wielrenners, mountainbikers. Voor iedereen die uren op het zadel zit en wellicht dezelfde gedachtenspinsels heeft als de schrijver. Veel leesplezier. 
Deze columns zijn verschenen in het tijdschrift Bike and Trekking.

GPS moet echt een stuk beter

Ooit een GPS gekocht? Natuurlijk. Bijna iedereen fietst met zo’n ding rond. En wij natuurlijk ook. Heb niet 1 GPS gekocht maar heb in de loop van de tijd verschillende modellen aangeschaft. Iedere keer weer met de verwachting dat al mijn wensen zouden zijn ingevuld. En echt, die zijn heus niet zo extreem. Ding moet gewoon lekker 4 weken meegaan zonder opladen, ik moet overzicht hebben voor als ik de planning doe voor 4 weken fietsen en details moeten naar voren komen zodra ik op het kleinste weggetje nog die ene kleine afslag wil zien. Ik wil alle wegen terug zien die ik ook in Google maps zie en natuurlijk wil ik kunnen connectie met Strava of andere sportieve platforms.

Wat is de praktijk? Elke avond sta ik bibberend in een of ander vochtig douchegebouw naast mijn GPS te kijken wanneer er 4 streepjes verschijnen zodat ik weet dat ik weer voor een dag peut heb. Onderweg heb ik geen idee waar ik ben omdat dat ding mij alleen de details geeft. Ben de weg niet kwijt maar ik ben kwijt waar die weg in het landschap ligt. Om alles naar Strava te krijgen moet in in mijn achterzakje mijn dure iPhone proppen waarvan ik weet dat dat ding alles kan wat mijn GPS kan maar helaas niet het vermogen heeft om dat 10 uur uit te houden. En aan het einde van de dag moet ik alsnog stevig doorfietsen omdat de GPS aangeeft dat hij low in batteries is en dat gebeurt altijd op het moment dat de camping ergens op de top van de berg ligt en we geen idee hebben hoe er te komen.

Kortom: het is nog homeles met die apparaten. En echt, ik ben een gadget freek. Wil niet weten wat een elektronica hater van dit speelgoed vindt. Natuurlijk, er zijn oplossingen. Van naafdynamo’s met ingewikkelde snoerenpartijen, gelijkrichters, accu’s om het energieprobleem op te lossen en sommigen zeulen zelfs een partij zonnecellen mee. En natuurlijk, ik kan naast mijn GPS ook nog een vertrouwde papieren kaart meenemen. En dat laatste doe ik dan ook trouw. Want een papieren kaart gaat 4 weken mee en mijn ogen zijn in staat om binnen 1 seconden van ‘overzichtmodus’ naar ‘detailmodus’ te gaan zonder ergens op te drukken, te klikken of in te stellen.

Maar toch, papier heeft zijn langste tijd wel gehad. Op Google maps zie ik meer kleine weggetjes dan op een Michelin kaart en op GPSsies haal ik meer data van het net dan ik in welke reisgids dan ook vindt. Digitale informatie is meer betrouwbaar, meer gedetailleerd, en is beter uitwisselbaar. Sterker nog, de informatie wordt door gebruikers continue ge-update. Nu moet alleen de Garmins van deze wereld nog een mooi, stevig, waterdicht, klein apparaatje maken waar ik al mijn eisen in terug kan vinden. Is dat nu zo moeilijk. Kom op jongens want je kan het toch niet maken om meer dan 600 euro te vragen voor een apparaatje waar je niet je reis op kan plannen, waarmee je niet kan communiceren en je na een dag fietsen in de steek laat. Zie het als een uitdaging! Laat de volgende column de lofzang op de GPS zijn.

Verander je omgeving, NU!

'Om gezond te worden moet je andere vrienden en een andere omgeving kiezen'. Zo, even een straffe stelling. Nee, dit gaat geen optimistische column worden. Het eindigt met een drastisch voorstel waar ik zelf een beetje de rillingen van krijg. Bladen als dit schitterende tijdschrift besteden veel tijd en energie om elkaar te motiveren om erop uit te trekken. En natuurlijk horen daar allerlei mooie bespiegelingen thuis van ons geliefde vervoermiddel, de fiets. We testen, meten en waarderen de meest prachtige rijwielen en onderdelen. En ook ik kan stevig in vervoering raken wanneer een fabrikant met een schitterende voorvork komt of met een diep doordacht schakelsysteem. Al die techniek, schitterend, prachtig. Kan er geen genoeg van krijgen. En ook op verschillende fora op internet zijn de discussies over banden, framematerialen, 26, 27,5 of 29 inch op zijn minst hilarisch om te lezen. Er komen daar details naar voren waarvan ik zeker weet dat velen van ons geen idee hebben waar het over gaat. Maar we steken er wel veel energie in. Erg veel.

Tijdens onze fietstocht door Guatemala viel ons op hoe dik de mensen in de steden zijn. Zeg maar gewoon vet. En het viel ons ook op hoeveel kippen fastfood eettenten er zijn, taco's, burrito's, milkshakes. Kortom: allemaal voedsel met veel suiker en vet. Want iedereen weet dat die combinatie killing is. Maar ook weten we dat we er niet vanaf kunnen blijven. Wij hebben door meer dan 80 landen gefietst en gemerkt dat waar het eten vet en suikerrijk is de mensen vet en ongezond leven. We vinden het normaal dat allerlei reguliere producten als brood, salades, sausjes vol zitten met suiker. Sterker nog: zonder die toevoeging vinden we het niet te eten. Hele artikelen zijn hierover geschreven. Veel beter dan ik dat ooit kan doen.

Als fietser hebben we hier last van. Onze omgeving doet ons geloven dat we alleen extreme inspanning kunnen leveren met energierepen of energiedrankjes. Combineer dat met de mening dat onze omgeving vindt dat 20 km hardlopen of 100 km fietsen erg veel is. Wat klopt hier niet?

Nagenoeg iedereen kan 20 km hardlopen of 100 km fietsen op een paar (suikervrije) boterhammen met een bidonnetje water. Het lichaam is prima in staat om daarop te anticiperen. Dat is de norm. Maar we leven in een omgeving waar suiker en vet de norm zijn. Het gevolg is dat we er erg veel energie insteken om de gevolgen daarvan te managen. Hoge kosten van de gezondheidszorg, afvalprogramma's, allerlei voorlichting sessies. Wanneer wij een paar weken fietsen in een omgeving waar vet en suiker nauwelijks voorhanden zijn gebeuren er een paar opmerkelijke dingen. We gaan minder eten. Ons humeur wordt constanter. We leveren meer stabiele prestaties. Hongerkloppen komen nauwelijks meer voor. En toch leveren we extreme inspanning

Om gezond te worden, en dus mooie fietstochten te maken ook als we ouder worden, moeten we onze omgeving veranderen. Ik geloof nooit dat we bestand zijn tegen de enorme propaganda van de voedselindustrie. En omdat ik niet uit Nederland wil verhuizen, en ook weet dat alleen drastische maatregelen gaan werken gaan we het volgende doen: Iedere burger krijgt een pasje waarmee hij of zij maar een maximale hoeveelheid koolhydraten en vetten kan aanschaffen. Sport je meer dan verdien je extra punten. Zit je de hele dag op je kont? Dan gaan er punten af. Oftewel, een totalitair regime op voedsel. Een dictatuur, een totaalstaat. Gaat zeker werken. De kosten van de gezondheidszorg gaan drastische omlaag, de motivatie om te bewegen gaat omhoog. En we weten zeker dat we meer en meer fitte gepensioneerden krijgen die met hun fietsjes de wereld rondtrekken. Zo, en nu voor mijzelf als liberaal nog even uitmaken hoe ik dit moet rijmen met mijn vrijheidsprincipe. Iemand een beter idee?

Even de ballen bij elkaar rapen

‘Kerel! Niks niet gas terug nemen! Wat jij nodig hebt is wat positieve energie!!!! Geen gemekker, gewoon even die ballen bij elkaar rapen en gaan! Oké het voelt even zwaar, nou dat is maar goed ook want kennelijk is je lichaam ergens mee bezig en heb jij t door! Energie er in, draai dat ene heerlijke nummer weer eens, spring op de fiets, kus je vrouw en ren ‘s avonds nog even een stuk! Geniet er van en bedenk waarom je dit doet, wat je fijn vind, waarom je t fijn vind! Jij kan hier antwoord op geven en laat het je motiveren! 
Zelfmedelijden hebben helpt niet, nokken en gasgeven! Jij kan het!!! 
En anders kom je nu hierheen en sleep ik je vooruit! 
Je kan t kerel! Koppie op!’

Terwijl ik op facebook de reactie van wereldfietser Rick Creemers lees kan ik een lach niet onderdrukken. De helft van mijn leeftijd met dubbel hoeveelheid energie. Niks geen uitgebalanceerd, goed overwogen, politiek correct verhaal maar gewoon een verhaal in de trant van ‘niet zeiken maar poetsen’. 
In de winter loop ik drie marathons en met daarnaast een drukke baan is het soms schipperen met de energie. En af en toe gaat teveel energie in het werk zitten en dat vreet aan de sportieve prestaties. Waar menigeen met een verhaal komt van ‘doe het even rustig aan’ of ‘even gas terug nemen’, gaat Rick vol in de aanval en legt feilloos bloot waarom ik elke avond op mijn fietsje stap of mijn renschoenen aantrek.

Bezoek zijn facebook pagina maar eens of zijn eigen site. Jonge vent met een verschrikkelijke hoeveelheid energie waarvoor alles nieuw, prachtig en uitdagend is. Heerlijk, ontwapenend.
Hij herinnert mij eraan toen Lisette en ik voor de eerste keer in Pakistan rond fietsten. Twee jonge blonde Nederlanders in een streng Islamitisch land waar alles anders is. We zouden ons bedreigt kunnen voelen of in ieder geval stevig van slag. Maar het enige gevoel wat ik mij kan herinneren is een enorme boost aan energie om al die verschillende culturen en mensen te ontmoeten. Voor we het wisten voerden we lange gesprekken met mannen met lange baarden en vreemde hoofddeksels. Voor we het wisten zaten we aan de thee en later aan het diner en praten honderd uit over de verschillen tussen onze culturen. En hoe meer we in gesprek kwamen hoe meer we erachter kwamen dat er helemaal niet zoveel verschillen zijn. Onder die baarden, die lange gewaden, die hoofddoekjes bleken hele vriendelijke, grappige, vervelende, leuke, arrogante, open mensen te zitten. 
Achteraf bekeken konden we dat alleen maar zien omdat we open op de fiets over de wereld reisden. Kwetsbaar, dat zeker, maar daardoor ook ontwapenend voor veel mensen die we hebben ontmoet.

Rick is nu aan zijn reis begonnen. Volgens de laatste berichten is hij net Azerbeidzjan uit gefietst. Stuiterbal over de wereld. Elke foto een lachend gezicht. Veel ontmoetingen met allemaal verschillende mensen. Wat Rick nu doet is de wereld een stukje beter maken. Simpel, door er te zijn en in gesprek te raken met mensen met andere achtergronden, andere culturen, andere geloven. Ik ben ervan overtuigt dat dat ons mensen dichterbij brengt en dat kan de mensheid goed gebruiken. Rick heeft er in ieder geval voor gezorgd dat ik zo mijn schoenen weer aantrek en vol gas langs de molens van Kinderdijk ren. Raap mijn ballen bij elkaar, mekker niet meer en geef gas erop. 


Goede reis Rick



Website Rick Creemers is: www.thecyclingdutchman.com/

Diep dal

We hebben het gehaald. We zijn binnen. Moe, beetje gewicht verloren, wat smalle bekkies, maar dat valt allemaal weg wanneer we met het hele team de finishlijn over fietsen. Heel even houden we heel erg van elkaar. Er wordt geknuffeld en zelfs de meest geharde wielrenner staat met vochtige ogen handen te schudden. Lisette en ik zoenen elkaar alsof er geen honderden mensen om ons heen staan. Mooi. Erg mooi.

Acht dagen geleden stonden we met honderden renners aan de start van het wielerevenement Tour for Life in Italië om nu aan te komen in Nederland. Allemaal vol goede moed maar ook zenuwachtig voor wat er komen gaat. De eerste beklimming gaat vol. Lachen, praten. Het is verschrikkelijk mooi weer en de benen voelen goed. Het pure leven gaat beginnen. Zwetende lichamen die glimmen in de zon. Mooi, sexy. Getrainde spieren die soepel op het ritme van het landschap bewegen. Het hele team is opportunistisch. En dat hoort ook. Geen zorgen voor wat ons te wachten staat. Gewoon knallen.

Met het verstrijken van de dagen verdwijnt ook langzaam maar zeker de snelle energie. Nu komt het erop aan. Wie zet door? Wie kan de meeste pijn verdragen?. De eerste irritaties in het peloton steken de kop op. Kleine dingetjes waarvan iedereen al heel snel is vergeten wat ook al weer de oorzaak was. Soms wordt er even stevig gevloekt, soms weten sommigen niet meer waar ze het moeten zoeken. Afgeplakte billen omdat er blaren verschijnen in het zitvlees. Valpartijen. Uren buffelen tegen de wind die maar geen medelijden met ons lijkt te hebben. 
Een aantal jaren geleden stonden Lisette en ik ergens op een pas in Pakistan en hebben we 2 minuten even een hele heftige ruzie gehad over het verlies van een bidon met water. Schreeuwen, vloeken, verwijten. Wij kunnen dat. Even knallen en daarna heel snel weer vergeten. We weten van elkaar dat je in moeilijke situaties tijdens een fietsexpeditie soms even de negatieve energie kwijt moet. Dat kan heftig zijn, maar het moet ook niet lang duren. Het gaat niet om het onderwerp, het gaat om het kwijt raken van de energie zodat er weer ruimte komt voor positieve emotie. Dat kan omdat je van elkaar houdt en je weet dat het toch weer goed komt.
Nu zijn we met een groep onbekende bekenden. Niemand weet hoe de ander gaat reageren en elke reactie kost energie om te plaatsen. En dat gaat soms even hard, door een diep dal.

Bij de finish realiseer ik mij ineens weer waarom een mens af en toe een diep dal nodig heeft. Om van dit soort finish momenten vol te genieten. We hebben elkaar in de ogen gekeken en soms was wat we zagen niet altijd even mooi. Maar we hebben allemaal ervaren dat we gewoon mensen zijn. Mensen die met elkaar lekker diep zijn gegaan en daar niet terug van zijn geschrokken. En dat maakt ons mensen. Niet perfect, maar wel goed. wat is jouw volgende uitdaging? Veel reis en fietsplezier.

GPS ellende

Ooit een GPS gekocht? Natuurlijk. Bijna iedereen fietst met zo’n ding rond. En wij natuurlijk ook. Heb niet 1 GPS gekocht maar heb in de loop van de tijd verschillende modellen aangeschaft. Iedere keer weer met de verwachting dat al mijn wensen zouden zijn ingevuld. En echt, die zijn heus niet zo extreem. Ding moet gewoon lekker 4 weken meegaan zonder opladen, ik moet overzicht hebben voor als ik de planning doe voor 4 weken fietsen en details moeten naar voren komen zodra ik op het kleinste weggetje nog die ene kleine afslag wil zien. Ik wil alle wegen terug zien die ik ook in Google maps zie en natuurlijk wil ik kunnen connectie met Strava of andere sportieve platforms.

Wat is de praktijk? Elke avond sta ik bibberend in een of ander vochtig douchegebouw naast mijn GPS te kijken wanneer er 4 streepjes verschijnen zodat ik weet dat ik weer voor een dag peut heb. Onderweg heb ik geen idee waar ik ben omdat dat ding mij alleen de details geeft. Ben de weg niet kwijt maar ik ben kwijt waar die weg in het landschap ligt. Om alles naar Strava te krijgen moet in in mijn achterzakje mijn dure iPhone proppen waarvan ik weet dat dat ding alles kan wat mijn GPS kan maar helaas niet het vermogen heeft om dat 10 uur uit te houden. En aan het einde van de dag moet ik alsnog stevig doorfietsen omdat de GPS aangeeft dat hij low in batteries is en dat gebeurt altijd op het moment dat de camping ergens op de top van de berg ligt en we geen idee hebben hoe er te komen.

Kortom: het is nog homeles met die apparaten. En echt, ik ben een gadget freek. Wil niet weten wat een elektronica hater van dit speelgoed vindt. Natuurlijk, er zijn oplossingen. Van naafdynamo’s met ingewikkelde snoerenpartijen, gelijkrichters, accu’s om het energieprobleem op te lossen en sommigen zeulen zelfs een partij zonnecellen mee. En natuurlijk, ik kan naast mijn GPS ook nog een vertrouwde papieren kaart meenemen. En dat laatste doe ik dan ook trouw. Want een papieren kaart gaat 4 weken mee en mijn ogen zijn in staat om binnen 1 seconden van ‘overzichtmodus’ naar ‘detailmodus’ te gaan zonder ergens op te drukken, te klikken of in te stellen.

Maar toch, papier heeft zijn langste tijd wel gehad. Op Google maps zie ik meer kleine weggetjes dan op een Michelin kaart en op GPSsies haal ik meer data van het net dan ik in welke reisgids dan ook vindt. Digitale informatie is meer betrouwbaar, meer gedetailleerd, en is beter uitwisselbaar. Sterker nog, de informatie wordt door gebruikers continue ge-update. Nu moet alleen de Garmins van deze wereld nog een mooi, stevig, waterdicht, klein apparaatje maken waar ik al mijn eisen in terug kan vinden. Is dat nu zo moeilijk. Kom op jongens want je kan het toch niet maken om meer dan 600 euro te vragen voor een apparaatje waar je niet je reis op kan plannen, waarmee je niet kan communiceren en je na een dag fietsen in de steek laat. Zie het als een uitdaging! Laat de volgende column de lofzang op de GPS zijn.

Gaan of niet gaan

Maar ik kan toch wel biken over single tracks, slapen in de jungle, vulkanen beklimmen en rond reizen door de bush van Guatamala? Want over een week ga ik dus dan moet je het wel opgelost hebben.

Ik kijk de arts hoopvol, maar ook dringend aan. We hebben net een week van allerlei onderzoeken achter de rug. Echo’s, hartfilmpjes, longfoto’s, bloed prikken, nog een keer bloed prikken. Bloeddruk opmeten en een hoop geklop en getik op mijn lichaam. Conclusie: ben zo gezond als een vis. Heb een fantastische longinhoud, een indrukwekkend lage hartslag maar toch verrek ik van de pijn. Maar gelukkig, de oorzaak is gevonden en zoals het er nu naar uitziet ga ik niet dood en is alles alleen maar erg pijnvol. Over een paar weken ben ik ervan af maar daar zit nu net het probleem. In die paar weken dat mijn lichaam nodig heeft zich te herstellen heeft mijn verstand allerlei plannen gemaakt en is mijn spirit skyhigh om ze ook echt uit te voeren. En afhankelijk van het antwoord van de dokter, en vooral de toon waarop de boodschap wordt verteld, ga ik besluiten of ik de komende weken een hele mooie, maar ook pijnlijke tocht ga maken. Een afweging tussen risico, ongemak, pijn, genot en avontuur.

Nu zal menigeen zeggen, zonder de aandoening te kennen: stel het lekker uit en ga een maandje later. Waarom moet en zal het nu precies op dit moment allemaal moeten gebeuren?! En daar zit hem nu net de kneep. Ik geloof niet in artsen die zeggen: lekker veel rust houden. Ik wordt daar ongedurig, ongelukkig en zeker niet gezonder door. Gebroken sleutelbenen genezen bij mij veel sneller wanneer ik het snel matig belast. Infecties verdwijnen als sneeuw voor de zon zodra ik weer ga fietsen of hardlopen. Als je beweegt geneest het lichaam snel. En dat is ook niet zo gek. Alles stroomt sneller door je lichaam en daar wordt elk lichaam gezonder van.

Maar het succes zit in de verhouding belasting en belastbaarheid. De belasting moet onder de belastbaarheid blijven. maar hoe bepaal je dat laatste? Hoe bepaal de de belastbaarheid als je op de fiets zit ergens in de bush bij een steile beklimming en je wielen slippen onder je vandaan omdat kleverige modder je weg verspert. Je voelt vechtlust, adrenaline…..en natuurlijk pijn. Het risico om de belasting te hoog te vergroten is groot, erg groot.

Maar toch, de komende weken stil zitten? Ik weet het niet. Ik ben er niet over uit. Elke dag sta ik op. Beweeg, strek, voel mijn lichaam en iedere keer denk ik…. Gaan of niet gaan…

Mankiller

Mijn vrouw is een 'mankiller'. Naast de fiets lijkt ze zo lief, aardig, behulpzaam, sociaal. Eenmaal op de fiets gaat de neus op het stuur en de blik op oneindig en haalt ze iedereen in die maar even binnen haar bereik is.
Helemaal niet erg als dat een man op een bakfiets is met 40 kilo bagage. Maar het wordt pijnlijk als zij met haar vakantiefiets vol beladen een groep wielrenners bergop voorbij tuft. Aj, dat doet zeer en elke man gaat daar op een andere manier mee om. De druk wordt vooral zichtbaar pijnlijk wanneer ze grommend voorbij een groep wielrenners fietst die op kousenvoeten de laatste meters van de Redoute in de Belgische Ardennen oplopen en daarbij zuchtend uitstoot 'je gaat toch niet lopen'. Nee, dan maak je je als vrouw niet populair. Tenminste, dat zou je denken. Of beter gezegd, dat is wat vrouwen denken hoe mannen denken. Nu is een column over het verschil tussen mannen en vrouwen altijd makkelijk te schrijven. Kwestie van een paar open deuren intrappen en je zit gebeiteld. Maar toch hebben we hier wel een onderwerp te pakken waar nog maar weinig over geschreven is. De kwestie is, hoe gaan mannen om met snelle vrouwen en hoe denken vrouwen hoe mannen daarmee omgaan.

Even een zwart wit stelling: vrouwen denken dat mannen niet tegen vrouwen kunnen die sneller kunnen fietsen dan mannen. Wij mannen worden ingeschat als extreem competitief waarbij we zeker niet tegen ons verlies kunnen. Het tegendeel is waar. Mannen herkennen klasse en hebben daar respect voor. Natuurlijk, we gaan de strijd aan, altijd. En de strijd kan hevig zijn, soms zelfs pijnlijk. Maar als blijkt dat de tegenstander over meer finesse, meer kracht of meer uithoudingsvermogen beschikt dan buigen we diep. Zo hoort dat. Strijden waar het kan, buigen waar het moet.
Terwijl ik afgelopen zomer stormend de Galibier op klim word ik ingehaald. Ik had de fietser al in het dal gezien. Perfecte techniek. Krachtig. Schitterend om te zien. Ik voel dat het dichterbij komt en zet even aan in de hoop toch aan te kunnen haken. Maar voordat ik het weet snelt ze voorbij. Mooie lange benen. Glad, gespierd. Heerlijk soepel lijf. Fiets en lichaam perfect op elkaar afgestemd. Pure sportschoonheid. Ze blijkt de triatlon kampioen van Frankrijk te zijn. En dat is te zien. Ik buig. Diep. En tegelijkertijd geniet ik.
Want wat ik zie is een mens die volledig in balans is. Ik zie een vrouw waar de lust voor het sporten vanaf spat. Ik zie dat ze geniet, ik zie dat ze het kan en ik zie dat ze nog meer wil. Nog meer bergen, nog meer uitdaging. Ik zie pure schoonheid.

Vanavond trainingsrondje in de Krimpenerwaard. Voor mij fietst Lisette. Mooie rechte rug, lange gespierde benen, krachtige tred. In de verte het bordje Krimpen aan den IJssel, onze woonplaats. Voorzichtig, zonder geluid te maken schakel ik naar het grote blad en voordat ze het weet storm ik voorbij om als eerste de virtuele finish te passeren. Wij mannen kunnen heel goed tegen ons verlies maar het moet tenslotte wel leuk blijven.