November 2010
Diep in het zuiden van Marokko. Daar waar de Atlas bergen ophouden en de Sahara woestijn begint. Daar heeft de Marokkaanse overheid flink geinvesteerd. In huizen, in dorpen en in kleine steden. Betonnen kolossen verspreid over de woestijn van rots en zand. Met de belofte van de no-pay-tax rule zijn velen van het groene laagland van Marokko de hoge bergen over getrokken om uiteindelijk in de zinderende woestijn te belanden om erachter te komen dat de werkgelegenheid in de woestijn minimaal is. En daarom vertrekken veel jonge mannen al snel weer richting het noorden en laten de vrouwen, kinderen en oude mannen achter met de belofte regelmatig geld toe te sturen.
Elk dorp lijkt overdag verlaten. Maar wanneer de zon ondergaat komen de kinderen tevoorschijn. Wat eerst nog stemmen waren vanuit kleine schooltjes die tegen de moskee zijn aangebouwd, zijn even later lachende en rennende kinderen die uitgelaten genieten van die paar uur waarin de temperatuur op haar best is en de kleuren diep en warm.