November 2009
Vier jaar geleden. Het Himalaya gebergte. Op de grens met China, Pakistan en India. Ver weg van wat we in de westerse wereld beschaving noemen. In de wereld van miezerende regen afgewisseld met hagel. In de wereld van hoogteziektes, onbegaanbare passen, stevige rukwinden en een landschap waar overleven een wedstrijd lijkt te zijn, woont deze moeder met haar zoontje. Haar man is ver weg in de bergen de geiten aan het hoeden. Wanneer hij terug komt weet alleen het weer. In dit eindeloze landschap is deze nomadentent de enige plek die bescherming biedt tegen de elementen. En waar het klimaat hard is komen mensen bij elkaar. Een blik van verstandhouding, een kop thee als begroeting en het gevoel dat we geen gevaar voor elkaar zijn. De eerste elementen voor communiceren.
En als we later verder trekken en de tent onder ons in het dal nog maar een klein stipje is zie ik het jongetje uit de tent springen en naar ons zwaaien. Het geeft een eenzaam en verlaten gevoel.